کلمات کلیدی : خصوصی ,
زندگی خصوصی ,
محمد حسین فرحبخش ,
عبدالله علیخانی ,
فیلم:
خصوصی (زندگی خصوصی)
کارگردان: محمد حسین فرحبخش
فیلمنامه: اصغر نعیمی
تهیه کننده: عبدالله علیخانی
چهره پرداز: عبدالله اسکندری
موسیقی: آریا عظیمی نژاد
بازیگران:
فرهاد اصلانی، هانیه توسلی، لعیا زنگنه، سعید نیکپور، امیر آقایی، آنیلا پسیانی
خلاصه داستان:
ابراهیم کیانی از تندرو های اوایل انقلاب و اکنون مدیر مسئول روزنامه ای
اصلاح طلب است؛ در بین فعالیتهای سیاسی خود درگیر رابطه ای عاطفی با
نویسنده ای می شود و برای خلاصی از آن...
شخصیت ها :
فرهاد اصلانی: ابراهیم کیانی-از تندروهای اول انقلاب-فعال سیاسی اصلاح طلب-مدیر مسئول روزنامه مردم امروز(ترکیبی از نام دو روزنامه "تهران امروز" و "مردم سالاری")-صاحب همسر و یک پسر تقریبا 9 ساله- تلقی جامعه از او: قبلا نظامی(سپاهی) بوده و حالا به خاطر نگرفتن پست شده معترض و منتقد دوستان سابقش
هانیه توسلی: پریسا-نویسنده داستانهای جنسی-مطلقه-معتقد به روابط آزاد جنسی و ...
لعیا زنگنه: همسر ابراهیم کیانی
سعید نیکپور: سردار دفاع مقدس-در حال حاضر صاحب یک چاپخانه
امیر آقایی: دوست قدیمی ابراهیم کیانی-در حال حاضر از فرماندهان نیروی انتظامی
آتیلا پسیانی: روزنامه نگار اصول گرا-رقیب ابراهیم کیانی
یادداشت کارگردان:
نقد دیگران:
چرا معاونتسینمایی تلاش میکند چنین "افتضاحی" در نوروز اکران شود؟
حکایت دوپهلوی یک انحراف سیاسی اخلاقی
"زندگی خصوصی"،فیلمی غیر خانوادگی
سعید مستغاثی :
- "زندگی خصوصی " یک فیلمفارسی بسیار مبتذل است که زیر لوای شعر و شعارهای
سیاسی ، همه ضعف فرم و محتوای خود را پنهان می سازد. آن نماهای سوپر سوپر
اکستریم کلوزآپ ( یا به قولی "دماغ شات " و " لب و دهن شات" ! ) که بدون
هرگونه توجیه دراماتیک یا ساختاری در یک سکانس، مدام به یکدیگر کات می
خورند و از هرگونه نماهای با اندازه واسط، بی بهره هستند، برای بی دانشی
فیلمساز ( که البته بیش از این نیز از وی انتظار نمی رفت ) کفایت می کند و
ایضا برای کج سلیقگی مسئولان جشنواره فیلم فجر در گنجاندن چنین اثر ماقبل
آماتوری برای بخش مسابقه سینمای ایران!!
- در فیلم " زندگی خصوصی" برخی از احکام و قوانین فقهی اسلامی ، زیر لوای هوس
و فرصت طلبی،ناکارآمد و حتی ضد انسانی و به ویژه مخالف حقوق زنان جلوه
داده می شود. احکام فقهی درباره "ازدواج موقت "، "امر به معروف و نهی از
منکر " ( خصوصا درباره برخورد با پدیده مذموم بی حجابی و بد حجابی و همچنین
پدیده قاچاق و غیرقانونی ماهواره ) ارتجاعی و ضد حقوق شهروندی نمایانده
شده و حتی در کمال شگفتی ، احکام فقهی و شرعی در مقابل مباحثی مانند اخلاق
قرار داده می شود.
- در فیلم "زندگی خصوصی " حسین
فرح بخش ، همچنان بحران عشق و عاطفه و خیانت در خانواده جریان دارد و این
بار در یک خانواده مذهبی و متشرع نمایان می شود. مرد خانواده که یک فرد
سیاسی مذهبی است و به شدت به مبانی دینی پایبند نشان می دهد ، به راحتی با
زنی دیگر رابطه برقرار کرده و وی را به ازدواج موقت خود در می آورد به
بهانه اینکه در خانواده خود عشق و علاقه ای از سوی همسرش مشاهده نمی کند.
فیلمساز با تقلید از فیلم هایی مانند "اکبر دیلماج "( به دلیل علاقه مفرطش
به فیلمفارسی) و "بی وفا" (به دلیل علاقه فیلمنامه نویس !) و به بهانه زیر
علامت سوال بردن گروه و افرادی خاص ، بحران درون خانواده را به کلیت
انقلاب و نظام اسلامی بسط می دهد و در صحنه ای از زبان یکی از سرداران
منزوی دفاع مقدس به نام جاج داوود ، بحران عمیقی را در جامعه القاء می کند
که نتیجه عملکرد سران نظام تلقی می شود!
فرد متشرع به همسر قانونی و
همچنین زن صیغه ای خود ظلم و ستم فراوان روا کرده تا آن حد که وی را به قتل
رسانده و به آتش می کشد و برخلاف ظاهر فیلم های دیگر ، از سوی قانون هم
هیچگونه تهدید و یا مورد تعقیب قرار نمی گیرد. این نوع پایان تلخ که در
واقع در سینمای پس از انقلاب بی سابقه است ، بیش و پیش از هر تئوری و
فرضیه، نشانگر جامعه ای به شدت بی قانون ، تبعیض گرا و ناامن است که گریزی
از آن وجود ندارد. این درحالی است که فیلمساز نشان نمی دهد در پروسه تهدید و
تطمیع و بالاخره قتل و سوزاندن زنی بی پناه در این جامعه ، نقش آن سردار
نیروی انتظامی که در صحنه ای زبان به نصیحت فرد رانت خوار گشوده چیست!
این قسمت در حال تکمیل شدن است
یادداشت من (نسخه جشنواره) :
- فیلم با نمایش برخورد افرادی تندرو با بی حجابی و سینما در اوایل
انقلاب شروع می شودکه سردسته آنها ابراهیم کیانی است. ریش،
لباس خاکی، داشتن لهجه ای خاص (القا روستایی یا شهرستانی بودن) در گفتار و
شعارزدگی از ویژگی های بارز اوست.
شلاق زدن به فردی در اتاقی مخوف در حال کشیدن سیگار ،آزار و اذیت قسمتی
از جامعه توسط وی و همفکرانش باعث اعتراض دوست او (امیر آقایی) می شود که فردی
معتدل به نظر می رسد و در زمان حال از فرماندهان نیروی انتظامی شده است.
- پریسا پس از معرفی به کیانی برای کار در روزنامه ، -چند روز بعد-او را به یک گالری نقاشی دعوت می کند؛ آن ها با هم نهار می خورند و همان شب به خانه ی پریسا می روند. دیالوگی بین پریسا و کیانی برقرار می شود. پریسا شبهاتی وارد می کند که کیانی نمی تواند از اعتقادات خود به خوبی دفاع کند. پس از گذشت مدتی، با تمایل طرفین و پیشنهاد شرعی کردن رابطه از سوی کیانی، همان شب هم بستر می شوند(چراغ ها خاموش می شوند).
دیالوگهای مهم پریسا و کیانی
پریسا: طلاق بهترین اتفاق زندگی من بوده. ازدواج انسان رو محدود میکنه. من به روابط آزاد جنسی معتقدم.
کیانی: اسلام دین خشونت نیست. قرائت های مختلفی از دین وجود داره
چند نکته تا اینجا:
- گرم گرفتن با دخترها(دوستان پریسا) در گالری نقاشی،بیرون رفتن و نهار خوردن با خانمی(قبل و بعد از متعه) که پوشش مناسبی نداره از یک فعال سیاسی مشهور و با سابقه بعید به نظر میرسه، مخصوصا در زمانی که در هر محیط عمومی احتمالی ضبط شدن تصویر هست.
- تبلیغ منفی برای متعه
- ابراهیم که در تمام این مدت، همسر و فرزندش به مسافرت رفته بودند به راحتی با توسلی رابطه داره و غیبت در محل کار و خانه ی خود را به پای وزارت اطلاعات(بازداشت موقت) میذاره.
- کیانی برای حل مشکلاتش از سردار کمک می خواد، سردار هم از رفتارهای چند سال اخیر کیانی گله می کنه و رو به کیانی میگه: شما بودید که اولین بار گفتید امام حسن عسکری(ع) اصلا پسر نداشت. بعد کمی از اخلاق صحبت میکنه و میگه: ما مدیون جوانهای الان هستیم.
من که متوجه نشدم کسی مثل سردار چرا باید مدیون هم نسلهای من باشه.
این سکانس وصله نچسب فیلم و بیشتر شبیه بیانیه بود(البته بدون موضع خاص و فقط برای ... کردن تماشاگر)
- حامله شدن پریسا و تغییر نگرش او به زندگی (عاشق ابراهیم شده و می خواهد بچه اش رو نگه داره) اصلا در نیومده؛ کسی که تا چند وقت پیش داستان های اروتیک می نوشت و به روابط آزاد جنسی معتقد بود، حالا دنبال نگه داشتن بچه و گرفتن شناسنامه آن هم در یک شرایط غیر عادی و با مخالفت شدید ابراهیم هست.
الته من زن نیستم ولی بعید میدونم حس مادری اینقدر قدرتمند باشه، آن هم در این شرایط بد فرهنگی.
- پایان فیلم هم با سیاهی کامل تمام میشه، ابراهیم در شبی که فضای شهر خالی از شهروند (پلیس نخواستیم) هست پریسا رو به قتل می رسونه و جسدش رو آتش میزنه و به زندگی ادامه میده.
نتیجه :
مشکل اصلی فیلم به حاشیه رفتن هدف فیلمساز (احتمالا و در ظاهر نقد یک سیاستمدار اصلاح طلب) با پرداختن بیش از حد به رابطه ی ابراهیم و پریسا است که فقط به زیر سؤال بردن متعه می انجامد.االبته با شناختی که از محمد حسین فرحبخش دارم، با توجه به شرایط موجود در جامعه و جشنواره امسال، فیلم "خصوصی" اثبات نان به نرخ روز خوردن فرحبخش است.استفاده از کلیشه های مسافرت رفتن همسر اول،حامله شدن زن صیغه ای و ... این اثر رو به فیلمی تکراری تبدیل کرده است.
با تمام این مسائل، اگر شخص فیلمساز رو در نظر نگیریم و فیلامهای مشابه آن را ندیده باشیم، فیلم "خصوصی" اثری متوسط است که به یک بار دیدن آن می ارزد.
حواشی:
این قسمت در حال تکمیل شدن است
آنونس فیلم:
[http://www.aparat.com/v/db71cb0a6a3ab494573c668acedfc96c159364]
ن : سید رضا 
